محبوب من

سه روز گذشت و در آن سه روز همه حتی آنانی که بعد ها در مقابلت ایستادند به دورت گردیدیند و چشمهایت به دور از همه طواف هایشان آرام بودند و منتظر. منتظر نگاه پیامبر ^{صلی الله علیه و اله} بودند تا به اذنش گشوده شود و تو مظلوم ترین مولودی بودی که کعبه از پس پرده هایش دیده بود. حتی بعد ها ناله هایت را در تاریکی های کوفه می شنید و بر مولای یا مولایت می گریست. در سالهای نبودنت در مکه فاطمه ^{سلام الله علیها} کعبه درد و دلت بود. اما چه غروبی بود که در آن فاطمه ^{سلام الله علیها} را از تو گرفتند و آن کوچه که روزها امید دیدن فاطمه ^{سلام الله علیها} را به تو می داد ، فاطمه ^{سلام الله علیها} را از تو گرفت و از آن شهر جز خانه ات دیگر جایی بوی فاطمه ^{سلام الله علیها} را نمی داد. اما تو در آن خانه هم از فاطمه ^{سلام الله علیها} یادی نمی کردی. چرا که نمی توانستی اشک های زینب ^{سلام الله علیها} را ببینی. او باید اشک هایش را برای رفتن حسین ^{علیه السلام} نگه می داشت. و تو از همه مردم آن شهر گریختی و سرت را به چاه بردی و در فراق فاطمه ^{سلام الله علیها} گریستی تا مبادا ناله هایت این تنها چند لحظه آرامش فاطمه ^{سلام الله علیها} را بر هم زند. تا مبادا زینب ^{سلام الله علیها} اشک هایت را ببینید. تا مبادا یتیمان مدینه را بیدار کند. چرا که این شب ها شاید آخرین شب هایی بود که آنها به امید آنکه تو در کنارشانی آرام گرفته بودند. آخر آنها نمی دانستند که تو خود چقدر تنهایی...

ماه ها می گذرد اما کعبه هنوز رجب هایش منتظرت است تا بار دیگر دیوارهایش را به رویت بگشاید. منتظر است . منتظر روزی که فرزندت بر پرده اش تکیه زند و بگوید : انا بقیه الله

همه مدینه منتظر آمدن او بودند. این آخرین خاطرات خوب برادر کوچکش بود . انگار او بیشتر از همه منتظر بود. از آن به بعد بیشتر روزش را با زینب^(س)  سپری می کرد. مدینه آن روز بهاری ترین روزهایش را می دید. روزهایی که حسن ^(ع) و حسین ^(ع) و زینب ^(س) میهمان کوچه هایش بودند. اما انگار مدینه هم مثل زینب ماجرا را می دانست. هربار که زینب از کوچه  هایش می گذشت، اشک چشمانش را می پوشاند. به خانه که می رسید خود را به آغوش مادرش می رساند و می بوسیدش. او عزیز خانواده اش بود و آنها همه هستی او و بهانه زندگی او.... بهانه رحمت پیامبر مدینه ... بهانه آخرین اذان بلال .... بهانه گریه های مادر .... بهانه گریه های کوچه .... بهانه یک قبر بی نشان ... بهانه ناله های چاه ... بهانه غربت بقیع .... بهانه خاک های کربلا .... بهانه گریه های رقیه .... سال ها می گذشت و مدینه با تمام کوچه هایش  با مسجد و بقیع و بیت الاحزان فاطمه ^(س) اش منتظر زینب ^(س) اش بود. اما او نیامد و سال هاست که مدینه دلتنگ دخترک اش است. و منتظر روزی که زینب^(س) و حسینش برگردند.

محبوب من به دشت عباس آمد شما نبودید...

به یادتان تمام شقایق های دشت را بوئید...

و تمام خاک های دشت را بوسید.. .

وبا دوستان گمنامتان از دل تنگی هایش گفت...

اما می دانی لحظه ای آخر چه شد دشت به محبوب من گفت...

نمی دانم چه شده است دیگر به جز یک آقا کسی شبها به من سر نمی زند ..

اگر از آنها کسی را دیدی بگو که دشت دلش برایتان تنگ شده است...

شب هاست که مهدی فاطمه(س) به دیدارتان می آید و شما نیستید و من شرمنده ام که چه جوابی  به اوبدهم...

اگر کسی نماز بدون حضور قلب بخواند میتواند دوباره همان نماز را با حضور قلب بخواند؟

اگر کسی نماز بدون حضور قلب بخواند با حضور قلب اعاده کند ممکن است بگوئیم که این خلاف دستور است.خلاف سنت است.به جهت این که برای تکمیل نماز و جبران نافله را قرار داده اند و تشریع شده است. 

 مدت ها بود که با دوستانم دنبال جایی می گشتیم که او را تماشا کنیم. تقسیم شدیم. چند تایی ورودی صحن انقلاب ... چند تایی پنجره فولاد ... چند تا روی سقاخانه ...   اما هیچ کس راضی نبود. دوست داشتیم جایی باشیم که او را بیشتر ببینیم.              

دلمان گرفته بود.نذر کرده بودیم هشت شب موقع نماز مغرب دور زائرهای آقا بگردیم. هنوز شش شب نگذشته بود که یکی از بچه ها بین دو نماز به دیوار خورد و جلوی زائران به زمین افتاد. همه دورش جمع شدند. یکی از خدام جلو آمد و  او را بلند کرد و با خود برد. دنبالش رفتیم. آن خادم می خواست به رواق دارالحجه برود. قرار بود به خاطر ایام عید آیینه های سقف آنجا را تمیز کنند. می دانید چه شد؟  

آن وقت بود که فهمیدیم ورودی دارالحجه بهترین جاست. چرا که آقا بیشترین اوقات در آنجا به احترام زائرین ایستاده اند و از آن شب همه مان به آنجا رفتیم و اینطوری شد که رواق دارالحجه جای همه کبوتر های حرم شد. 

بیرون مسجد ایستاده بود تا پیامبر بیاید. مدت ها بود که منتظر چنین روزی بود. روزی که سایبان محمد ^(ص) گردد. شاید این گونه ، پیامبر نظری به او بیندازند. آخر  قطره قطره وجودش به بهانه چنین روزی به او داده شده بود. آرزو داشت اشک های شوقش روزی به دامان پیامبر ببارد.  این آرزوی تمام ابر های مدینه بود. گاهی چنان مسیرش را می بستند که فکر می کردی آسمان مدینه در انتظار باران است. او مهربان ترین فرد مدینه بود. رحمتی بود عالم گیر. رحمتی که کوچه های مدینه را به مانند مکه امن کرده بود.  تمام ساکنین زمین وامدار نگاه او بودند و چشمان او عاشق فاطمه ^(س) بود و در خانه دلش تنها به روی او باز می شد... دوباره سخن از در آمد. دری که پیامبر هر روز از ورای آن به دیدار فاطمه اش می رفت. اما بعد از رفتن پیامبر دوست داشت که دیوار به رویش بکشند. نمی خواست در دوری یارش بر دامن فاطمه^(س) بسوزد... نمی خواست فاطمه^(س) را بفشارد... باور کن نمی خواست.... بعد از آن واقعه هم در فراق فاطمه ^(س) سوخت. به همراه تمام ابرهایی که در فراق پیامبر گریستند که بی او نباشند.

بسم رب الحسین

دخترک دستان کوچکش را روی خاک می کشید....

این چند روز از این خاک و بیابان جز بوی غربت و جدایی نشنیده بود....

عمه آرام در سجاده اش اشک می ریخت. اما اینباردعاهایش طولانی تر شده بود....

دخترک سرش را روی دست های عمه گذاشت. قطرات اشک موهای رقیه را هم خیس می کرد. او هم آرام گریه کرد.

 پدر آن شب از خیمه رفته بود.رقیه نبودنش را حس می کرد. اما می دانست که در نزدیکی اش است.

رقیه بوی پدرش را خوب می فهمید،  آخر پدر تمام دنیای رقیه بود ...

حسین(ع) وقتی صدای مظلومانه رقیه را شنید از کندن خارها دست کشید.

رقیه را در آغوش گرفت و دست بر بدن خسته اش کشید. ... 

او می دانست فردا چه بر سر رقیه می آورند،

چگونه شب اول یتیمی گوشواره از گوشش می کشند و جگونه او را آواره بیابان میکنند.

چرا که حسین(ع) خود یتیم کوفیان شده بود....

او هم شب آخر دست به دامان علی  (ع) گرفت. او هم به مانند رقیه به پدر ش گفت مرو....

 اما می دانی که چه شد علی(ع) رفت و همه یتیمان را دوباره یتیم  کرد؟

 حال ای حسین (ع)مرو از خیمه ای تار رقیه ...

لا اقل بگذار این خارها بمانند چرا که این خارها بوی دستانت را می دهند ،

بوی رفتنت را،بوی یتیمی دخترکی که بعد رفتنت دیگر هوای ماندن نکرد ...

 فردای آن شب او دیگر یتیم شده بود. با این حال او امید داشت.....

 بعد از اینکه همه زنان بر سر خود زدند....

بعد از آنکه خیمه ها را به آتش کشیدند ...

و بعد از آنکه همه یتیمان را آواره بیابان کردند....

رقیه هنوز منتظر بود پدر برگردد.

او پدرش را خوب می شناخت و می دانست که او بدون رقیه نمی رود....

اما نه! هرچه منتظر بود پدرش برنگشت...

بعد از آن تمام لحظه های رقیه ، شب هایی شدند که منتظر دیدن پدر بود ...

دیری نپایید که پدر آمد و رقیه را با یک نگاه با خود برد...

آری! پدر بعد از رفتنش هم به یاد رقیه بود. آخر او حسین (ع) بود ...